Sıla-i rahim niyeti ile yine bir hemşehrimizin yolunu tuttuk.

Sıla-i rahim niyeti ile yine bir hemşehrimizin yolunu tuttuk. Gönül niyetiyle çıkılan her yol gibi bu yolun da sonunda muhabbet, bereket ve samimiyet vardı. Aynı sofrada iftarın huzurunu paylaşırken, sohbetin sıcaklığıyla geçmiş hatıralar yeniden can buldu. Köyümüzde “Hatipler” namı ile anılan; gerek yeni mahallede yapılan camii inşasında, gerekse eski köy okulunun kültür merkezine dönüşmesinde ciddi maddi destekleri bulunan kıymetli hemşehrimiz Halim Akpınar’ın misafiri olduk. Hanesindeki sadelik, sofrasındaki bereket ve gönlündeki ihlâs daha kapıdan girerken hissediliyordu. Okul projesi için oğlu Ömer’in iş yerine elimizde kabarık bir ihtiyaç listesiyle gittiğimiz günü yeniden yâd ettik. “Bunlar lazım” dedik; biz bir istedik o iki verdi, biz üç dedik o beş yazdı. Veren el olmanın inceliğini göstererek, hayrı büyütenlerden oldu. Sessizce yapılan iyiliklerin nasıl büyük izler bıraktığını bir kez daha gördük. İftar vakti yaklaşırken sofraya çöken o manevi sükûnet, edilen dualarla yerini huzura bıraktı. Paylaşılan lokmalar kadar paylaşılan hatıralar da gönlümüzü doyurdu. Köyüne ve köylüsüne olan vefası, sözlerinden çok hâliyle konuşuyordu. Rabbim hayırlarını kabul eylesin, yaptığı her iyiliği sadaka-i câriye eylesin. Dillendirilmesini arzu etmese de biz bunu bir vefa borcu bildik. Çünkü bazı insanlar sessizce iyilik yapar; fakat onların bıraktığı güzellikler, gönüllerde uzun süre yankı bulur.