Bir sıla-i rahimi daha ömrümüzün hanesine şükürle yazmaya muvaffak olduk.

Bir sıla-i rahimi daha ömrümüzün hanesine şükürle yazmaya muvaffak olduk. Zamanın ağır adımlarla omuzlarına çöktüğü, artık dünya ile irtibatı pencere kenarından görünen bir gökyüzü kadar kalan Emine AKTAŞ teyzemizi ziyaret ettik. Kapıdan içeri adım attığımız anda gözlerinde beliren o şaşkın sevinç, yılların sessizliğini bir anda dağıtan bir bahar rüzgârı gibiydi. Sanki unutulmuş bir hatıra yeniden hatırlanmış, eski bir dost yıllar sonra kapıyı çalmıştı. İhtiyarlık insanı kalabalıkların ortasında bile kendi içine çekiyor; sesler azalıyor, günler birbirine benziyor, vakit pencere önünde ağır ağır akıyor. İşte o sessiz dünyaya birkaç kelime, birkaç tebessüm ve bir avuç muhabbet götürebildiysek ne mutlu bize. Her ne kadar kıymetli kızı, damadı ve torunları büyük bir ihtimamla yanında olsa da insan bazen tanıdık olmayan bir yüzü, geçmişten gelen başka bir nefesi, köyünün kokusunu arıyor. Biz de köylümüz adına o kapıyı çalıp hâl hatır sorarak, yalnızlığa düşen bir gönle kısa da olsa yoldaş olmaya niyet ettik. Belki birkaç saatlik bir ziyaret oldu; fakat duaların, tebessümlerin ve gözlerde biriken yaşların anlattığı şey çok daha büyüktü. Anladık ki sıla-i rahim sadece bir ziyaret değil; unutulmadığını hatırlatmak, bir gönle “yalnız değilsin” diyebilmektir. Ve bazen bir insanın ömrüne dokunmak, kendi ömrümüze bereket katmanın en güzel yoludur. Rabbim büyüklerimizin duasından mahrum bırakmasın, gönüller arasında kurulan bu ince ama kuvvetli bağları daim eylesin.